Ang Pananaw ng Isang Taong Komang

Tumunganga sa mga maliliit na taong nag-uusap sa loob ng kahon. Humiga sa isang parisukat na kama at magkunwari ng patay. Iyan ang ginawa ko buong araw. Ay, may isa pa pala..magmuni.

Hindi ko mahintulutan tigilan ang sarili sa pagmumuni. Magmuni, ukol sa serye ng mga hindi ninanais na aksyon at pangyayari sa lumipas na mga araw na ito.

Kaya ngayon kaibigan, nahikayat ako muling magsulat. Mailagay sa mga konkretong mga salita ang abstraktong emosyon ng pagiging isang tao.

Naiinis. Nalulungkot. Nanghihina.

Matapos gawin ang hindi mababawing kasalanan. Ang PAGTAPOS ng isang aksyon hindi mababalikan. Doon lamang magwawasto ang utak. Magwawasto upang makita ang malinaw na kontrobersya ng dalawa pang abstraktong ideya na tinatawag nating “tama” at “mali.”

Ang pagiging isang taong komang ay hindi biro. Hindi naman nangangailangan ang pagputol ng dalawang kamay upang mabansagan ka bilang tulad nila. Aking napagmunihan na maaari itong humigit sa kinaloobang depinisyon. Ang taong walang kapangyarihan sa mga aksyon dinidikta ng kaniyang katawan ay mistulang gagawin kong kapwa ko.

Oo, kaibigan. Hindi mo ba nakikita ang mga putol kong braso? Ang mga kamay kong gumagala sa mga nais niyang pagdaratnan.

Ikaw ba nais mo bang putulin ko yung sa iyo?

Ayan..Tapos na.

pero nakatutuwa.

Mula sa bibig ng aking malapit na kaibigang si John Marvin Q. Blanco. Lumipas ang dalawang araw na ito na pinuno ang aking puso ng sari-saring emosyon. Ngunit kalungkutan at karamdan ng walang pag-asa ang tumayo sa kanilang lahat. Payak man ang mga pangyayari sa akin ay tumatanyag itong mga behikulo na sumasagasa sa aking karamdaman.

Nakita ko siya muli. Suot ang kaniyang kulay kahel na t-shirt naglakad siya sa aking harapan na walang imik, salita at kibo. Pawang isang bantayog na hinayaang mangalawang sa tagal ng panahon, tumayo ako bilang isang tagapagmasid na lamang sa kaniya. Napansin ko muli ang kaniyang ganda, kutis at ngiti. Sa ganap na panahon, aking naalala ang aming pagsasama. Ang mga tawanan habang sabay naglakad, usapan sa gabing magdamag at paghawak sa kamay bago umuwi. Bagama’t sa mga alaala, dala ko pa rin ang kaniyang sulat at litrato na binigay niya sa akin. Tago sa aking puso ang mga kaniyang sinulat “- - - -“. Dahil rito, nahubog ako sa kaniyang kagustuhan. Dito ko masasabi ang pinagmulan ng aking “fairy story”[sa mga nakak-alam] pagdating sa pag-ibig.

Sa paglipas ng panahon nawaglit ang lahat dahil sa hindi inaasahang pangyayari. Nawasak ang tumitibok na pusong puno ng kaligayahan. Naiwan sa simo’y ng hangin ang romantikong istoryang inaasam. Siya ay siya. Ako ay ako. Nagkalayo dahil sa daang binuo ni Ginoong Tadhana.

Lumipas ang mga taon at heto siya muli. Sa harap ng aking mukha, parang wala. Walang mala’y na hanggang sa ngayon ay nasa-isip ko pa rin pala siya.

Ang pag-ibig nakakainis pero nakakatuwa.

NAKAKAINIS - Ayaw nating masaktan dahil takot tayo sa hindi inaasahang katotohanan. Sinasadya na ang bawat kilos ay gagamitan ng kalkulasyon at mga teorya upang hindi magkamali. Hinahanda lagi ang sarili sa “pangit” upang maging manhid sa realidad. Sa matinding takot nagawa pa nating limutin na lamang ang pangyayari at lumakad sa kinabukasan na may tiklop na nakalipas. Lahat ng ito ay sara sa iyong isip at lagi’t laging humihingi ng kumpirmasyon kung tama ka nga ba. Dahil sa ganitong pangyayari, nagagambala ang lahat ng iyong ginagawa siya lamang ang iyong iniisip. Naiinlove ka sa mga kanta na naririnig mo sa radyo at ng matapos iyon maasar ka na naman. Iisipin mo kung magkatulad kayo ng iniisi. Ang gulo noh? Kaya nakakainis.

NAKAKATUWA - Kapag marinig mo na ang kaniyang matamis na Oo.

Posted: October 5, 2008

Matapos ang ilang araw ng kaarangkada sa utak kung ano ang gagawin. Tapat naman sa pusong tahimik na may ispesyal na tibok ang aking pinapansin. Nakuwento ko na sa iilan kong kaibigan ang istorya ng FLK. Kilig doon at ngiti diyan, ito ang kanilang sagot sa aking kuwento. Walang salita, kilos lamang.

Hindi ko aakalain na mapapa-alala ko sa kanila ang mismo nilang prinsipe at prinsesa nung sila’y bata pa. Katorpehan sa umaga at pakiputan sa gabi. Walang tatalo sa magdamag na telepono hangga’t mahuli ng reyna o hari. “Paano kung ganun? Paano kita makita kung ganiyan” puro tanong ang mga inosenteng bata. Tahimik at takot sa posibleng kalabasan.

Sadiyang malakas ang tama ng FL natin sa ating buhay.

Maging man hindi mabuti ang katapusan, hindi maiiwasang siya ang magiging modelo sa mga susunod mong makaka-relasyon. May katas ni FL lagi ang mga taong “next in line”. Epitomiya na siya ng love life mo. Minsan susubok ka ng medyo baliktad sa kaniya pero bandang huli ay hahanapin mo pa rin ang “katas ng FL” mo.

Pero lagi’t laging may twist si FL. Sa panahon ng kalungkutan at kabiguan, madarama mo ang kaniyang presensya. Ang mga taong nanatili sa katahimikan ay magbubunga ng galak at katuwaan sa inaakala mong “walang-kwentang” buhay. Nariyan siya at kakausapin ka, aalagan ka hangga’t matayo mo uli ang iyong sarili.

Kakausapin mo siya at mag-“cacatch-up-an” kayo. Parang si Tom and Jerry, ang walang tapos na habulan sa gitna ng karimlan ng kanilang bahay. Matutuwa, magsasaya at tatawa ka. Dahil heto uli, katabi mo ang babaeng/lalakeng nagbigay sa iyo ng depinisyon kung ano ang pag-ibig.

Pero wait there’s more. (you know?)

“In a Relationship” ang Friendster niya.
Now You know.

Lesson:
“IT doesn’t matter where it begins, what matters is IT doesn’t end”.
Jj Ingco III

Posted: May 6, 2009

What I’m about to write needs a bit of your imagination to understand the experience that I had with Justine last Saturday, June 6, 2009. It was actually a funny experience that brought about a realization of “what if” moment. But before I dwell into that, it would be best that I narrate first our “Close-Up Experience.”

Begin.

It started of as my mother asks me to get her dentures to the dentist at the Berkley Mall. Being a good-boy-and-all(HAHA joke), I accepted since I was going to fetch Justine and her house was near from the said mall. Having fetched Justine at her house, we went to the dentist’s office.

As we were getting near the door, being the gentleman as I am, I opened it for her and let her in. Once we have entered, I was quite surprised as we were greeted with much warmth and care among the employees and dentist.

Dentist: Hi! Good Afternoon! (To Jj)

Jj: Hi! Magandang Hapon rin po! Kunin ko na po..

Then the dentist went behind the registrar’s desk checking the schedule of patients that she were to attend that afternoon. As Justine stood behind me, I followed the dentist towards the registrar’s desk and quietly waited until she finishes what she’s looking for. Then she(the dentist) said..

Dentist: Ah~ Kayo pala po iyon. So..MAUUNA NA PO ANG ASAWA NIYO? (Looking at Justine with a dashing smile)

Jj and Justine: Ha?!

After a quick awkward silence, everyone laughed inside the room. Having thought that we were already a married couple.

Then I just “giggly” explained the right situation and got my mother’s dentures. We then left the dentist’s office.

Just a few steps away from the dentist’s office, our smiles were still instilled on our faces. It  was then that I decided to take rest of my right arm on her shoulders looked at her beautiful eyes and said: “Hi Hun :)”

This was truly a “Close-Up” SMILE Experience.

End.

The WHAT IF part..

Have you ever thought that WHAT IF certain parts of our lives show a glimpse of our future? For example, a baby playing with Lego play sets and end up growing up to be a great Engineer. A little boy playing basketball at the dirty backstreets of Chicago end up being “Michael Jordan.”

What if small experiences, end up painting the big picture of our husband/wife to be.

Whatever it is, it is still uncertain. Making Life Mysterious. Making Life Great.

Posted: July 9, 2009